BİLİNÇLİ FARKINDALIK YOLUYLA EBEVEYN EĞİTİMİ (1)

BİLİNÇLİ FARKINDALIK YOLUYLA EBEVEYN EĞİTİMİ (1)

Araştırmalar bilinçli farkındalık yaklaşımının anne, çocuk ve bakıcı arasındaki ilişkiye olumlu yönde etkisi olduğunu gösterir. Bilinçli Farkında Ebeveynlik eğitimi, ebeveynlere stres konusunda bedensel, zihinsel ve duygusal olarak deneyim kazandırarak onların ebeveyn stresinin farkında olmalarını sağlamaktadır. Aynı zamanda bu eğitim, neyin yanlış olduğunu sorgulamaktan çok neye ihtiyaç duyulduğu konusunda ebeveynlere yardımcı olmaktadır. Anneler yorgun hissettiklerinde, endişelendiklerinde veya çelişki yaşadıklarında bu patolojik bir işaret değildir. Bilinçli farkındalık eğitiminde onların kendilerine; “Bendeki hata ne, neden bunun üstesinden gelemiyorum?’’ yerine “Şu an ne yapmam gerekiyor, Ne tür bir destek bana yardımcı olabilir’’ sormak vurgulanır. Bilinçli Farkındalık, geçmişte neyin olduğundan ziyade şu an ne olduğuyla ilgilidir.

Bilinçli Farkındalık uygulamaları ile insanın yakın geçmişine ve ilk çocukluk dönemine ait anılar canlanacak ve bilinçliliğine dâhil olacaktır. Bilinçli Farkındalık bakış açısına göre, hatıralar nasıl ortaya çıkıyor, nasıl alınıyor, nasıl algılanıyor ve ne mesaj veriyorsa onu hissetmeye davet edilir. Kişi bu anlıları özellikle aramaz, anılar kişiye gelir ve yaşanan ana yönelik duygular ortaya çıkar, farkındalık bu yolu aydınlatır. Kişi bu deneyimi şefkatle karşılar ve bunları kendisinin bilinçli bir parçası haline getirir.

Bilinçli Farkındalık eğitim gruplarında ebeveyn ile çocuk arasındaki herhangi stresli bir durumun nasıl büyük bir duygusal patlamayla sonuçlanabileceği gözlemlenmiştir. Tüm bu duygusal patlamalar oldukça hızlı ve kendiliğinden meydana gelmektedir. Birçok ebeveyn sonrasında pişmanlık duyup kontrollerini kaybettikleri ve yıkıcı davranışları için utanmışlardır. Ebeveynlerin bu davranışları kendi çocukluklarından ve aile ilişkilerinden etkilenmiş olabilir. Bu düşünce üzerinden, ebeveynler ile yapılan bir çalışmada ebeveynlerin çocuklarına karşı tekrarlayan davranış örüntülerine ve bu örüntülerin kendi çocukluklarıyla ilinti olup olmadığına bakılmıştır. Ebeveynler çocuklarını suçladıkları davranışlara aslında kendilerinin de katkı yaptıklarını fark etmişlerdir. Böylece ebeveynler çocuklarıyla daha fazla empati kurabilmiş ve öz-şefkat geliştirebilmişlerdir. Kendilerini ve çocuklarını olduğu gibi kabul etme yolunda adım atmışlardır.

Doç. Dr. Zümra Atalay

*Günlük yaşamda ve psikolojide bilinçli-farkındalık kitabımdan alıntılar.

Share this post